Meininga med å opne for at det kan dømmast delt bustad er å gje retten moglegheit til ikkje å forfordele, men å kunne dømme noko som i nokre tilfeller vil vere best for barnet. Sakene som kjem opp i retten er der avdi foreldra ikkje klarer å verte enige om kva som er best for barnet. Det at retten ikkje kan dømme ei ordning som innebér at begge foreldra har tilnerma like mykje dei skulle ha sagt er truleg eit overgrep mot barn da eit av foreldra lett kan verte pressa ut eller misse den gode kontakten det har med barnet etter at ein har “tapt” i rettsaka. Retten bør ikkje ha som rolle at den eine skal vere tapar medan den andre forelderen er vinnar. Barnet har best av at begge foreldra vert trygga god kontakt med barnet.

Dagens ordning med at ein ikkje kan få delt omsorg i retten gjer at det eine forelderet kan utnytte systemet til å skvise ut det andre. Dette er sjøvsagt ikkje meininga med lova, men sida ein ikkje kan dømme delt bustad vil dette problemet vedvare. Poenget har jo aldri vore at retten skulle dømme delt bustad der det ikkje er tilrådeleg-, det er jo barnet sitt beste som skal ivaretakast. Truleg meiner aleineforeininga at det er best at eit forelder sin sjølvrealisering er viktigare enn barnet sitt beste. Eg tykkjer det er ei skummel haldning. Det er difor trist at det endte som det gjorde med dette lovforslaget.

Eit spørsmål reiser seg dog-, kvifor skal ein halde fram med ei ordning kor den konfliktdrivande parten stadig vert tilkjennegitt hovudomsorga for barnet? Eg meiner, dette må da være gale?

Vi er to journalister fra bladet KK som jobber med en reportasje om delt bosted for barn. I den forbindelse skulle vi gjerne ha intervjuet personer som sitter på erfaringer med å ha delt bosted. Ta gjerne kontakt på e-post: astrid.gjosund@kk.no eller ingvild.kjoede@kk.no.